lafolie

Henry

2010-12-23T14:28:00.000-08:00

"Buldum." diye bağırdı Henry.
Hep böyle bağırır bir şeyler bulduğunda.
Daha doğrusu bulduğunu sandığında.
Yani şimdiye kadar elle tutulur bir şey bulduğunu gören olmadı.
Henry kim mi?
Henry, İsveçli bir bilimadamı.
Sapsarı saçları ve bıyıkları var.
Daha doğrusu sigaradan sararmış bıyıkları var.
Günde 2 saat uyur.
Günün 22 saatini evinin bodrumundaki laboratuarında geçirir.
Geri kalan 2 saatini de çatı katındaki odasında.
O gün "Buldum." diyerek odasından fırladı.
Ve mutfağa doğru koşmaya başladı.
Ben de o sırada en sevdiği tatlıyı hazırlıyordum.
"Ne oldu, yine ne buldun?" dedim.
"Seni buldum." dedi.
Gülmeye başladım.
"Buna sevindim." dedim.
Aniden masadan bir bıçak aldı ve parmağına batırdı hafifçe.
Bir damla kan aktı tabağa.
Sonra tabağı lambadan gelen ışığa doğru tuttu.
"İşte bak. Teorikte bu sensin." dedi.
"Nasıl?"dedim.
"Atom hızlı olandan daha hızlıdır.
Ama rakamsal olarak değil.
Düşünsel olarak.
Işık ne kadar dese de en hızlı olan benim diye.
Daha yola koyulmadan yapışır üzerine havadakiler.
Yani atom o kadar düşkündür ki parlayana,
son nefesine kadar ona kenetlenir.
O gün geldiğinde, ayrılık günü,
ışık aynı hızla yoluna devam eder.
Gözünde belli belirsiz bir kaç damla yaşla.
Anladın mı Lorenz?" dedi Henry anlattıkları bittiğinde.
Hiçbir şey anlamadım dediklerinden.
Ama "Anladım." dedim.
"Aferin Lorenz." dedi.
Şarkı söyleyerek laboratuarına indi.

Bölünme

2010-12-07T07:57:00.000-08:00

İlk savaşım bu.
Akimatoyla.
Sanki hep savaşmışım.
Elimde bir samuray kılıcı.
Üzerinde anlamını bilmediğim işaretler.
Onun elinde de bir kılıç var.
Kılıcı selamladım sonra da akimatoyu.
Bir gong sesi duydum ardından.
Ve kılıç hareket etmeye başladı.
Yoksa hareket eden ben miydim?
Dövüşüyordum Akimatoyla.
İşte her şey böyle başladı.
Bir kılıç darbesiyle.
Ve bölündük.
Nasıl bölündük?
İçimizde biz 3'e.
Niye bölündük biz 3'e.
Hazır değilsin sen dedi Akimato.
Beni kılıcıyla 3 eşit parçaya böldüğünde.
Savaş yeni başladı dedi.
Amacın birleşmek.
3 parça halinde ben bir ölüyüm dedim.
Güldü.
Asıl şimdi yaşamaya başladın dedi.
Diğer 2 parçamı alıp yanından uzaklaştım.
Parçalardan biri masada duran elmayı yemeye başladı.
Diğeri gözlerini gökyüzüne dikti.
Çocuklar dedim evimde güzel yemekler ve süper bir gökyüzü var.
Elimi sıkıca tuttular.
Eve doğru yola koyulduk.

Deja Vu

2010-10-20T08:28:00.000-07:00

1 metre.
15 metre.
Hatta daha fazla.
Burnu artık çok hassastı.
Genzini yakanı duymakta zorlanmıyordu artık.
Sabah 5 sularıydı.
Duyduğunda.
Biri kapıya vuruyordu.
Ama durmadan.
Gitgide artıyordu şiddeti sesin,
kokunun.
Birbirlerine bakıyorlardı korkuyla.
Göz bu resmi görmüştü daha önce.
Daha önce yapmıştım dedi eller bu resmi.
Bu koku çok tanıdık dedi bir diğeri.
Aralarında sessizce konuştular uzun bir süre.
Sonra sustular.
Ses de sustu.

Susma!

2010-10-01T08:23:00.000-07:00

Benzeyemem ben sana.
Kimseye.
Sen de benzeyemezsin bana.
Kimseye.
Nedendir benzetmeye çalışman.
Ben, sen olursam,
Ölürüm.
Sen, ben olursan,
Ölürsün.
Nefes alamazsın.
Susarsın.
Sen susarsan, dünya susar.

Yazmak

2010-06-11T08:04:00.000-07:00

Farketti sonunda.
Kelimelerin beyazın üzerindeki güzelliğini.
Sakin sakin parmaklarından akışını.
Yürüyordu kelimeler huzur içinde.
Zihni sakindi.
Kanı izlediği yolda huzurluydu.
Ortaya çıkan tamdı.
Tam olarak oydu.
Gülümsüyordu.
Gördükleri onu ifade ediyordu.
Yazmak buydu.
Yazmak oydu.
Bulmuştu sonunda mutluluğu.
Mutluluk oydu.
Yazmak mutluluktu.

Sıra

2010-05-13T08:00:00.000-07:00

Luna saymaya başladı.
1-2-3-4-5-6-7'ye geldiğinde durdu.
Ve hipnotize olmuş gibi bir noktaya bakmaya başladı.
Yedi.
Yedi.
Yedi.
Durmadan tekrarlıyordu bu sayıyı.
8 sigarasını yakıp, sırasının gelmesini bekliyordu.
8 bu işlerden anlar.
Dünyaya 502 defa gelmiş.
502 defa büyümüş.
Düşün ki ne kadar üşümüş.
O nedenle Luna'ya kızmamış.
8 zaten kızmayı bilmezmiş.
Bir cafeye gidip kahve istemiş.
Türk kahvesi.
Orta şekerli.
Elinde "Sahilde Kafka".
Yanında dokuz ve on.
Değmeyin keyiflerine.
O sırada Luna telefon etmiş.
8 açmış telefonu.
Luna hala " 7 " diyormuş.
" 7 ile 8'i çarpınca konuşalım." demiş 8.
Ve telefonu kapamış.
"Nerede kalmıştık?" demiş 9 ve 10'a.

...

2010-02-11T07:51:00.000-08:00

Heyecanla bekliyorum.
Beklerken yazamıyorum.
Bekletiyorum kendimi.
Geri çekiyorum.
Ama işte o şarkı.
Evet o şarkı.
Birden harekete geçirdi parmaklarımı.
Parmaklarım dokunmak istedi tuşlara.
Yakalamak istedi uçan kelimeleri.
Oltamı atıyorum havaya.
Ve kırmızı bir kelime takılıyor ağıma.
Onu alıyorum elime.
Sonra kıyamıyorum.
Bırakıyorum tekrar.
Nefes alabilsin diye.
Evet.
Nefes alabiliyor kelimelerim.
Gerçekten.
Oksijen iyi geliyor onlara.
Yüzlerine renk geliyor.
Mutlu oluyorlar.
Onlar mutlu olunca ben de mutlu oluyorum.

Dua

2009-12-14T10:04:00.000-08:00

Biz daha dünyada yokken
Daha doğrusu daha dünya yokken
Yani hiçken biz
Bir o kadar da her şeyken
Dansedermiş ruhlar.
Milyonlarcası hep beraber,
dalgalanırmış boşlukta.
Dua ederlermiş ağlayarak.
Tek bir istekleri varmış.
Birbirlerine dokunabilmek.
O kadar çok dansetmişler ki
sonunda duaları kabul olmuş.
Gözlerini açtıklarında birbirlerine dokunabilir olmuşlar.
Ama ne olduklarını, nereden geldiklerini unutmuşlar.
Boyut değiştirmenin yan etkilerinden biriymiş bu.
Hafıza kaybı.
Kim olduklarını hatırlamaları zaman almış.
Uzun bir zaman.
Her şeyi hatırladıklarında yaşlanmışlar.
Yorulmuşlar.
Ama asla pişman olmamışlar.
Gülümsemişler.
Ve hep birlikte dans etmeye devam etmişler,
kaldıkları yerden.

8888888

2009-11-24T04:25:00.000-08:00

8888888 adet kuralın yazılı olduğu kitabı eline aldı.
Gözlüklerini taktı.
Diğer elinde fosforlu yeşil kalemi.
Yanında sütlü kahvesi.
Kitabın ilk sayfasını açtı ve okumaya başladı.
Sayfanın ortasında tek bir cümle vardı.
" Ne istediğini ben belirlerim."
" Sen kimsin?" dedi içinden.
2. sayfayı açtı.
2. sayfada da aynı şey yazıyordu.
Hemen 3. sayfayı açtı.
Onda da aynı cümle yazıyordu.
Hızlı hızlı diğer sayfalara da baktı.
Onlarda da değişik bir şey yazmıyordu.
Hemen 8888888. sayfayı açtı.
Ve biraz da olsa rahatladı.
"Belirledim. İşlem tamamdır."
yazıyordu son sayfada.

Kitabı okuyan bu kişiyi, uzaktan izliyordum.
Beni şaşırtan son cümleyi okuduğunda rahatlamasıydı.
Halbuki bunu okuduktan sonra paniğe kapılması gerekirdi.

Nedenini şöyle açıklayabilirim;
Dışardan gelen bir komutu, beynin onaylamasına izin vererek kendisini sınırlamıştı.
"Oksijenli bir ortamda nefesini neden tutuyorsun?
Okyanusta yüzmek isterken, ellerini,ayaklarını neden bağlıyorsun?"
demek isterdim kendisine beni duyabilseydi.

"Sınır demek, sıfır özgürlük demek.
Sınır demek, ölmek demek efendim" demek isterdim.

Ölmüş biri hakkında daha fazla konuşmanın anlamsızlığını farkedip bu yazıma son veriyorum.

Başımız sağolsun.

Uykusuzluk

2009-11-09T23:45:00.000-08:00

Öğleden sonra saat 4 te uyandı Şirin.
Gece bir dakika bile gözlerini kırpmamıştı.
Bu saate kadar odasının ışığı da açık kalmıştı.
Elektrik faturasıyla nasıl başa çıkacağım diye düşünüyordu dişlerini fırçalarken.
Gözleri şişmişti yorgunluktan.
Göz altları da mosmordu.
Bugün Arda'yla buluşmasam mı acaba diye içinden geçirdi.
Ama çocuğu 2 haftadır oyaladığı aklına geldi.
Hemen duşa girdi.
10 dakikada çıktı.
Koştura koştura odasına giderken ayağı kayıp yere düştü.
Çarpmanın etkisiyle alnı yarıldı.
Ne olduğunu anlamadı başlangıçta.
Ancak ağzında kan tadı hissedince kendine gelmeye başladı.
Kapının kolundan güç alarak yerden kalktı.
Tekrar banyoya girip aynaya baktı.
Ve gördüğü manzaranın karşısında 2. defa şoka girdi.
Alnında 2cmlik bir kesik vardı.
Eline gelen ilk havluyu alıp alnına bastırmaya başladı.
Bembeyaz olan havlu 3 dakika içinde kıpkırmızı olmuştu.
Ne yapacağını bilemez halde evde dolanmaya başladı.
Geçtiği yerde iz bırakıyordu.
Kan izini.
Yatağın üzerinde duran cep telefonunu alıp Arda'yı aradı.
Ağlamaktan neler olduğunu anlatamıyordu.
Böğürme, çığlık ve bağırma sesleri içinden " Hemen eve gel" cümlesini seçen Arda arabaya atladığı gibi Şirin'in evine geldi.
Apartmana girdiğinde Şirin'in " İmdat! Kurtarın beni" şeklindeki çığlıklarını duydu.
Koşar adımlarla merdivenlerden çıktı.
Ve kapıyı yumruklamaya başladı.
"Kapıyı aç Şirin" diye bağırıyordu.
2 saniye sonra kapı açıldı ama karşısında duran kadın Şirin değildi.
Adriana Lima'ydı.
Ve " Merhaba Arda " diyordu gülümseyerek.
Sonra Adriana'nın sesi kalınlaşmaya başladı.
Aman allahım ne kadar kötü bir sesi var bu kadının derken sesin başkasına ait olduğunu farketti.
" Arda bey mesai saatleri içinde uyumuyoruz" diyordu bu ses.
Gözlerini açtığında işyerindeki masasının üzerinde uyuyakalmış olduğunu farketti.
Başı zonkluyordu.
Dün gecenin etkisinden kurtulamamıştı hala.
Bir daha haftaiçi bu kadar içmeyeceğim diye söz verdi kendine.
Ve bir kahve almak için masasından kalktı.

Geçiş

2009-11-06T07:32:00.000-08:00

Aşk, varoluşu farketmeye geçişte, tetikleyici bir unsurdur.
Karşı tarafı çözmeye çalıştıkça aslında kendini çözme yolunda büyük adımlar atarsın.
Ona yöneldiğini zannederken aslında yöneldiğin tamamen "sensin"dir.

Bu bir aldatmacadır aslında.
Birini putlaştırmaya başladıkça, bünye tepkiler vermeye başlar.
"Dur!" der.
Bir taraftan da "Koş!" der.
Sonra bu iki tepkinin bu kadar çelişkili olmasına şaşırır.
İşte her şey bu aşamadan sonra başlar.
Bu çelişkinin nedenini araştırmaya başladıkça insan, kendisiyle ilgili farklı şeyler keşfetmeye başlar.
Yani hayat koşturması içinde kaçtığımız soru ve cevaplarla, bu tetikleyen duygu yoğunluğu v.s. dediğimiz "aşk" sayesinde, yüzleşiriz.
Ve bu sorulara cevaplar,cevaplara da sorular üretmeye çalışırız.
Hem de isteyerek,
seve seve yaparız bunu.

Yani zannımca aşk, " Ay efendim uçuyorum. Ne kadar da seviyorum. Kelebekler. Böcekler." gibi yüzeysel bir şey değildir.
Bir geçiştir.

Yalnız herkes aşık olacak diye bir kaide yoktur.
Zayıf noktan neresiyse oradan yakalanırsın.
Kimini büyük bir hastalık tetikler.
Kimini bir ölüm.
Kimini bir doğum.
Bunun gibi kendini bulmaya götüren bir çok geçiş vardır.
Ve herkes kendine uygun bir tanesinden geçecektir.

Büyücü Büyü

2009-10-28T02:18:00.000-07:00

Tamam.
Kabul ediyorum.
Yıllara takmış durumdayım.
Rakamları sevmem normalde ama.
Bu farklı.
Alanı daraltmasını seviyorum.
Kocaman olanı minicik yapmasını seviyorum.
Evet.
Beklenen an geldi.
Yıl 2003.
Büyü'nün büyücü olduğu yıl.
Bir meteor düşerse insanın kafasına başka ne olabilirdi ki
Olanlar olmuş.
Büyü, büyücü olmuş.
Büyücü Büyü.
Ondan sonra küçülmeye başlamış.
Küçüldükçe sevilmiş.
Kısır bir döngü anlayacağın.
Yıl 2010.
Büyücü büyümüş.
Büyük bir büyücü olmuş.
Boyu 2 metreye ulaşmış.
Kapılardan geçemez olmuş.
Bu duruma çok sinirlenmiş.
Bacaklarını kesmiş.
Sonra mutlu bir büyücü olmuş.
Umutlanmış.
Ne de olsa umutsuzluğa kapılmanın büyük bir suç olduğunu biliyormuş.
Bunu bir kitapta okumuş.
Ama şuan hangi kitap olduğunu hatırlamıyor.
Unutkan bir büyücü olmuş sonra.
Günün birinde o da büyülenmiş.
Ünlenmiş.
Küllenmiş.
Miş.

Cambaz

2009-10-26T08:02:00.000-07:00

Minik Cambaz Bebekler!
Bu ilanı gördüğüm yıl 1230.
O zamanlar gencim.
İçim kıpır kıpır.
Uçmak istiyorum.
Bir mutluluk ki sormayın.
Neyse konumuza dönelim.

Panodaki resimde 30 tane bebek ellerindeki biberonla ince ve uzun bir ipin üzerinde ilerliyor.
İlginç bir şekilde çok rahat gözüküyorlar.
Kimisi gülüyor.
Kimisi sütünü içiyor.
Gözlerinde korku veya heyecan belirtisi yok.
O an bu gösteriye gitmeye karar veriyorum.

Gösteri saat 11.00'deymiş.

Saat:11.10-Gösterinin yapılacağı meydandayım.Anjelique ile konuşmaya dalmışım. Geç kaldım.
Saat:11.11-Meydan çok kalabalık. Gözlerimle önlerde yer bulmaya çalışıyorum.
Saat:11.12-En öndeyim.
Saat:11.13-Müzik başladı.
Saat:11.14-Bebekler görüldü.
Saat:11.15-Kalabalıktan çıt çıkmıyor.
Saat:11.16-Galiba dilimi yuttum.
Saat:11.17-Bu bebekler daha kendilerini bilmezken nasıl olur da bu ipin üzerindeler.
Saat:11.18-Bebeklerden 10u yere düştü. Kalabalıktan yükselen sesler. Çığlıklar.
Saat:11.19-Yirmi bebek hala hayatta.
Saat:11.20-Bu gösteriyi düzenleyen cambaz, kalabalığı yatıştırmak için konuşmaya başladı.

Bu konuşmadan kısa kısa alıntılar:

"...İnce çizgiler ey ahali
ince çizgiler.
Kimini deli yapar, kimini dahi.
Kimini yerden yere vurur, kimini büyütür.
Kimini saf yapar, kimini salak.
Kimini de benim gibi darağacına götürür...."

Bu konuşmayı yapan cambaz 10 dakika sonra meydanın ortasındaki darağacına asılır.
Suçu: 10 bebeğin ölümüne sebebiyet vermek.

Saat:11.40-Evimdeyim.

Aurora 2

2009-08-22T08:06:00.000-07:00

" Hayvan olman suç değil ki,
Suç olan hayvan olman gereken yerde insan,
insan olman gereken yerde hayvan olmandır.
Bu mucizevi tezatlıktan korkma.
Parla ve güzelliğini anla ey ademoğlu." dedi Aurora
Ve gözlerini açtı.
Gözlerini açtığı an gece gündüz oldu.
Bundan sonra insanlığı gecesiz bir 6 ay bekliyordu.
Evet.
Gecesiz bir 6 ay.

Miles&Rio

2009-08-08T09:04:00.000-07:00

" Benim " h " halime takılmayı bırakıp, " i " halime bak artık. " diye bağırdı Rio elindeki vazoyu duvara fırlatırken.
Miles sağa doğru hamle yapmasaydı, vazo alnının tam ortasına isabet edecekti.
Bir an şanslı olduğunu hissetti.
Ama sadece bir an.
Sonra yıldızlar, yıldızlar, yıldızlar.
" Biri bana mı sesleniyor? " diye sayıklarken Miles kendine gelmeye başlamıştı.
Demek ki 2. vazodan kurtulabilecek kadar şanslı değildi.
Rio durmadan ağlıyordu.
Pişmanlık, pişmanlık, pişmanlık.
" Sussa artık. Bu vıyaklamayı duymaktansa kafama bir vazo daha yemeye razıyım. " diye aklından geçiriyordu.
Birden sustu Rio." Aklımdan geçenleri mi duydu acaba? " diye düşünürken tedirgin bir şekilde gözlerinin içine bakıyordu Rio'nun.
Rio ayağa kalktı. Topuklu ayakkabılarını giydi.Kapıyı sertçe kapatıp evden dısarı çıktı.
Yerde kırılmış vazolar, Miles'ın kanı, Miles, sandalyeler, yastıklar.
" Bunları toplamam mı gerekiyor? " derken beyin kanaması.

Ses

2009-08-07T08:00:00.000-07:00

Dışarıdan gelen korkunç ses yüzünden o sabah erken uyandı Alphonse.
Kulaklarını elleriyle kapatıp ağzını kocaman açtı.
Sesin etkisi azalır umuduyla.
Ama nafile.
Ses sanki giderek yükseliyordu.
Dolabı açtı.
Mavi aynalı kutusunda duran kulak tıkaçlarını alıp kulaklarına yerleştirdi.
Yatağına uzandı.
Ama yine duyuyordu aynı korkunç sesi.
O kadar yüksek bir sesti ki birazdan kafatasının ikiye ayrılıp beyninin akacağına yemin edebilirdi.
Ardı ardına bombalar patlıyordu sanki.
" Dünya mı yok oluyor acaba* " diye düşünüyordu kafasını yastığa bastırırken.
1 saat geçmişti yaşadığı bu işkencenin üzerinden.
Ama kulak zarları hala patlamamıştı.
" Patlasalar keşke de dursa bu korkunç ses. " diye içinden geçiriyordu.
O sırada aklına dahiyane bir fikir geldi.
Kulak temizleme çubuklarını alıp kulaklarına yerleştirdi.
En sevdiği şarkıyı sonuna kadar açtı.
Ne de olsa bir daha dinleyemeyecekti.
Şarkı bittiği an gözlerini kapattı ve ellerini kulaklarının yanına getirdi.
Ve birden bütün gücüyle vurarak çubukları kulağına soktu.
Anlık bir acı hissetti.
Sonrası ise sonsuz bir huzur.

Gözlükler

2009-07-28T08:32:00.000-07:00

"Güneş gözlüklerini takmayı unutma" dedi.
Gözlerini kamaştıran ışığa bakarken.
O sırada plaj çantasından 5 metre uzunluğunda, 2 metre genişliğinde 2 gözlük çıkardı.
Birini Suziye verdi.
Diğerini kendi taktı.
Beyaz, kocaman,2 gözlük.
Sapları yok.
Gözbebeklerini algıladığı an havada asılı duruyor.
Herkeste bu gözlüklerden var.
Plaja kuşbakışı baktığında muhteşem renkleriyle bu gözlükleri görüyorsun.

Gelelim Suzi'ye.
Suzi bu gözlüklerden birini taktığı an her şeyi unuttu.
"Ben kimim?, niye burdayım?" diye plajda koşturmaya başladı.
Tabi Arthur da peşinden.
2 dakika sonra Suzi'yi yakaladı ve gözlüğü çıkardı.
Yaşadığı hayalkırıklığı Arthur'un yüzünden okunuyordu.
Sadece "niye?" diyebildi.

Görevlileri çağırdı ve Suzi'yi plajdan atmalarını söyledi.
Suzi ne olduğunu anlamadığı için şaşkın şaşkın etrafına bakıyordu.

Arthur ise şezlonguna uzandı ve güneşlenmeye devam etti.
Etrafa onun gibi bakanlarla beraber.

Adolf'un Tekerlemesi

2009-05-30T08:42:00.000-07:00

Adolf nehir kenarında yürürken şu tekerlemeyi tekrarlıyordu sesli bir şekilde:
" Mutluyum, çok mutluyum, uçuyorum adeta."
120 defa tekrarladı bu tekerlemeyi.
Etraftaki kuşlar, böcekler hatta bulutlar bile etkilenmişti bu tekerlemeden.
Onlar da söylemeye başladılar hep bir ağızdan.
Herkesin yüzü gülüyordu.
Angela Köprüsü'nün üzerine kadar bu büyülü tekerlemeyi söyleyerek geldiler.
Birden gök gürlemeye başladı.
Ne olduğunu anlamak için kafamı yukarı kaldırdım.
Bulutlar ağlamaya başlamıştı, kuşlarla birlikte.
Hiçbir şey anlamıyordum bu olup bitenden.
Adolf bir şeyler biliyordur belki diye ona döndüm.
Köprünün üzerine çıkmış bana el sallıyordu.
Ve birden kendini korkuluklardan aşağı bıraktı.
Hayal gördüğümü sandım ilk önce yaşadığım şokun etkisiyle.
Ama her şey o kadar gerçekti ki yerimden kıpırdayamıyordum.
Omzuma dokunan elin sıcaklığıyla kendime geldim.
Gülümsüyordu elin sahibi.
Hiç bir korku veya şaşkınlık belirtisi yoktu yüzünde.
Bütün bu olanlara rağmen yüzündeki sakinlik şaşırtmıştı beni.
İçimden geçenleri duyuyormuş gibi konuşmaya başladı.
" Mutlu olmak istediklerini mi sanıyorsun gerçekten? " dedi.
" Mutlu olmayı kim istemez ki? " dedim sinirli bir şekilde.
" Mutluluk, ağır gelir bedenlere. Taşıyamazlar uzun süre. Bu nedenle kendi elleriyle yok ederler o heyecanı. " dedi aynı sakinlikle.
Bu yaşlı adamın dedikleri doğru olabilir miydi?

Puzzle

2009-05-01T12:24:00.000-07:00

Doğum gününde eline bir puzzle tutuşturdu annesi. İlk defa karşılaşmanın verdiği heyecanla odasına koştu ve kutuyu boşaltıp, içindeki küçük parçaları incelemeye başladı.

Tamamladıktan sonra ortaya çıkacak olan bir doğa resmiydi.

Nereden başlaması gerektiğini düşünürken,pastasını yiyiyordu."Çok lezzetli" diye içinden gecirdi. "Tam istediğim gibi."

2000 parçayı biraraya getirmesi gerekiyordu.

Ortadan mı başlamalı, kenarlardan mı yoksa birbiriyle aynı renkte olan parçaları mı bir kenara ayırmalıydı?

Kaç yaşına girmiştim? diye düşündü ağzına bulaşan kremayı silerken.

" 8 yaşına girmişim. Yıllar ne kadar da hızlı geçiyor. Çok büyüdüm. Okula başladım geçen sene. Minik kardeşim hala tanımıyor dünyayı." derken gülümsüyordu.

Odanın ortasında duran halıyı kenara çekti ilk önce. Sonra yere oturdu ve gözlüğünü taktı. O sırada karşısında asılı olan aynaya gözü takıldı." Gözlükleri taktığımda 10 yaşında gibi duruyorum." dedi kendini daha bir güçlü hissederek.

Parçaları heyecanla ayırmaya başladı. O kadar uzun süre gözleri parçalara odaklı şekilde durmuştu ki burnundan akan sümüğü hissetmedi. Yere inmesine saniyeler kala havada yakaladı eliyle. Bir zafer kazanmış edasıyla güldü.

1. İHTİMAL: (10 yıl sonra bir pazar sabahı aynı oda.)
Puzzle'ın tek parçasını inatla ararken, resmin tamamını kaçırması ihtimali.
O kadar uzun süre aradı ki o parçayı, sonunda sıkıldı. 2000 yılı mayıs ayının 12. günü bütün parçalarıyla birlikte çöpe attı puzzle'ı.

2. İHTİMAL: (10 yıl sonra bir pazar akşamı aynı oda.)
Puzzle'ı yarısına kadar bitirip, resimdeki kümülüs bulutunun eksik parçasına odaklanması sonucu resmi yarıda bırakıp, yeni bir puzzle'a başlaması ihtimali.

3. İHTİMAL: (10 gün sonra bir pazar sabahı aynı odanın duvarı.)
Puzzle'ın bütün parçalarını birleştirip, aradığı o eksik parçanın yerini boş bıraktıktan sonra duvara asması ihtimali.
Çok mutlu. 2 saat sonra yapılan temizliğin ardından eksik parça yatağın altında bulunur.
MUTLU SON.

Körler Orkestrası

2009-04-30T06:35:00.000-07:00

İyisi kötüsü yok.
İyi yok, kötü yok.
Sen varsın, ben varım,
biz varız.
Gözlerin yanıltmasın seni.
Anlayabilmen için görüntüler, sesler.
Niye kategorize edersin?
Aslında baktığın sensin.
Bir daha bak.
Ama korkmadan bu sefer.
Parladığını göreceksin.
O zaman bir bakmışsın,
tek olmuşuz.

Mösyö Brun

2009-04-18T13:07:00.000-07:00

Madam Le Peto'nun aksanındaki garipliği şimdi fark etmen şaşırttı beni dedi Mösyö Brun elindeki kalemi mürekkep şişesine batırırken.

Matmazel Adalyn'nin yazdığı mektuba cevap vermeye karar vermişti o sabah. Ona karşı hiçbir şey hissetmediği ve onu tekrar görmesinin anlamsız olduğu gerçeğini söylemeyi ne kadar da çok isterdi aslında. Ama Matmazel Adalyn'nin o ağlamaklı sesini ve gerçeği öğrendiğinde oluşacak yüz ifadesini görmektense, 5000 yıl boyunca onunla evli kalmayı tercih ederdi.

Ve aynen dediği gibi yaptı.

1346 sonbaharında evlendiler.
5 çocuk yaptılar.
10 tane torunları oldu.

Cesetleri Grasse kasabası'ndaki evlerinin bahçesine gömülü halde bulundu.
5 yıl boyunca yapılan araştırmalar neticesinde herhangi bir sonuca ulaşamayan emniyet dosyayı işlemden kaldırdı.

Geçen gün inceleme fırsatı buldum bu konuya ilişkin belgeleri.
Dikkatimi ilk çeken şey Mösyö Brun'un, Matmazel Adalyn'e yazıp asla vermediği mektuptu.

Mösyö Brun mektubunda aynen şöyle diyordu:

" seninle evlenmek istediğime eminim çünkü sana aşık değilim. Aksi halde Penelope ile evlenirdim"

Mektubu okuduktan sonra Penelope'yi araştırmaya karar verdim. 5 dakika içinde adresine ulaştım ve yarım saat sonra Penelope'nin St. Tropez'deki evine gitmek üzere yola çıkmıştım bile.

3 saat sonra oradaydım.
70 yaşlarında kocaman mavi gözleri olan yaşlı bir kadın açtı kapıyı.
Evet karşımda duran Penelope'nin ta kendisiydi.

Beni içeri davet etti.
Mösyö Brun ve ona olan aşkından konuştuk uzun uzun.

Konuşmamızın sonunda bana "Mösyö Brun'a selam söyle" dedi.

Başta yanlış anladığımı sandım.
Ama aynı cümleyi tekrarladı.
2 dakika sonra bir hafiflik hissettim.
Uçuyordum sanki.
Ölüyordum ya da.
Penelope, Mösyö Brun'a selam söylemem için öldürmüştü beni.

Ne büyük bir aşk ama.

Yedek

2009-04-01T05:17:00.002-07:00

"Kendimi yeşil sahalarda görmek istiyorum.
Yoksa Kulüp değiştirmem yakındır.
Yeteneklerim harcanmasın değil mi?"

şeklindeki açıklamaları dikkate alınmış olsaydı,
takım başarıdan başarıya koşardı.

Abaysan Adası

2009-03-30T09:35:00.001-07:00

Karaya çıktığı yıl ben diyeyim M.Ö.320 ,siz deyin M.Ö.300.
Önemli olan zaman değil zaten.
Dekadant'ın saçlarının en uzun olduğu dönem.
O kadar uzun ki denizden çıktığında ayağına dolanıp düşmesine neden olurmuş bu saçlar.
Kızımız sinirli o sıralar.
Eline aldığı taşı sivrilttikten sonra başlamış kesmeye canım saçları.
Kestikçe ağlıyormuş, ağladıkça deniz yükseliyormuş.
O kadar ağlamış ki deniz Abaysan Adası'nı yutmuş Dekadantla beraber.
Daha da sinirlenmiş bu duruma.
Balık olmuş suyu gören bacakları.
Elinde Bahreyn İncisi yüzmeye devam etmiş.
Bu incinin durumu Dekadant'ın saçlarınınkinden daha vahim.
Çok değerli sözü edilen inci.
Koruması için Dekadant'a veriliyor yıllar önce.
Bıkmış taşımaktan.
Bırakmış sonunda elinden.
Ama hüznü azalacağına daha da artmış.
Şaşkın şaşkın bakamaz olmuş etrafa.
Anlamaya başlamış her şeyi.
Anlamamayı özlemiş.

Ne olursan ol gel!

2009-03-19T09:36:00.000-07:00

1.Aşama: İnkar
2.Aşama: Kabullenme
3.Aşama: Mevlana
En sevdiği bölümdü son aşama. "O kadar bölüm atlamış mıyım?" derdi gülerek.

Sinestezik Noel ile tanıştıktan sonra mucizelerin o kadar da eğlenceli olmadığını gördü. Bir kişiyi bile hafızadan silmek bu kadar zorken yaşadığı her anı ayrıntısı ayrıntısına hatırlayabilmesi zor olmalı diye düşündü.

Nollywood'a gidesi geldi ama Hugo onu tuttu. Onun fotoğraflarına baktıkça gidesi kalasına dönüştü.

Ellerine baktı. Ellerine bakarak tuşlara dokunmaya devam etti. Gerçekleri görebildi ama sadece iki saniye. Sonra her şey yine bulanık.

Sonra gözlerini ovuşturdu hızlı hızlı. Çantasından çıkardığı ruju fırlattı gerçek gibi gördüğü tek kelimeye.

"Evet. Tam isabet " diye bağırdı.

Kararlı bu sefer böyle konuştuğuna bakmayın efendim.

?

2009-02-28T05:38:00.001-08:00

Parlaksa her yer,
göremez miyiz?
Dipteysek,
duyamaz mıyız?
Sudan çıktığımızda,
rüzgar çarparsa yüzümüze,
değişir mi yine kurduğumuz her şey?
"Evet ben buyum" dediğimizin ertesi günü aslında başka biri mi oluruz?
Dünya elimizdeyse,
ne için uğraşırız?
Doyduğumuzda,
kusmaya mı başlarız?
Tek olmayı unutup, çifte yapıştığımızda tek mi kalırız?
Geliş ve gidiş ipucu mu verir?
Ben olmayı unutursak, hatırlatırlar mı?

Yukarıda Balıklar Yüzüyor

2009-02-01T11:49:00.000-08:00

Yukarıda balıklar yüzüyor.
Yerçekimi yok.
Gökyüzünün olduğu yer okyanus,
Ortada biz.
En altta gökyüzü.
Arada yunuslar su sıçratıyor yüzümüze.
Kafalarını uzatıp selam veriyorlar.
Kuşlar aşağıda uçarken bize bakıp şarkı söylüyorlar.
Ne oldu da böyle bir karmaşa oldu.
Bilmiyorum.
Umrumda da değil aslında.
Okyanus yukarıda da güzelmiş diyorum bisikletimle gezerken.
Bir ahtapot çarpıyor kafama.
Ona bakıp gülümsüyorum.
Yağmur yağmaya başlıyor.
Ama şemsiye kullanamıyorum.
Çünkü saçlarım ıslanmıyor.
Yeni bir şeyler bulmalılar diyorum.
Yağmur aşağıdan yağıyor.
Yüzmek için merdiven bulmam lazım.
Tırmandıktan sonra suya giriyorum ve yüzmeye başlıyorum.
Su çok soğuk.
Bir balina beni görüyor.
Kızmış bana.
Bakışlarından anlıyorum.
Burada yüzmemi istemiyor.
Balinaya şeker veriyorum.
Şekeri yedikten sonra deniz yıldızına dönüşüyor.
Ve parlamaya başlıyor.
Gözlerim kamaşıyor.
Ona hoşçakal deyip ortaya geri dönüyorum.
Aşağıya bakıyorum.
Güneş içimi ısıtıyor.
Mutlu oluyorum.

Tramplen

2009-01-09T06:21:00.000-08:00

Kolları uzamaya başladı.
Sarıldı dünyaya.
Dünya kadar oldu.
Dünyalar kadar sevdi.
Bir zıpladı ki tramplende.
Geri gelmedi.
Aşağıdakiler bakakaldı ardından.
Ama zıplamaya cesaret edemediler onun gibi.
İzlemeyi yeğlediler.
Beklediler,
geri gelmesini.
Ama gelmedi.
Komadan yeni çıkmıştı.
Beş yıldır hastanedeki çiçekli yatağında uyuyordu o sabaha kadar.
Birden uyandı.
Bahçeye indi.
İlk dikkatini çeken bankların yanında duran tramplendi.
Meraklı bakışlara aldırış etmeden tramplenin üstüne çıktı ve zıplamaya başladı.
İkinci zıplayışından sonra onu bir daha gören olmadı.
Ama duyan oldu ara sıra,
uzaktan gelen kahkahalarını.

1+1=1

2009-01-07T04:22:00.000-08:00

Amfinin içinde iki kişi hararetli bir şekilde tartışıyor.
Kırmızı pelerini andıran bir elbise giymiş olan gözlüklü adam uçuyor sanki, tahtanın bir ucundan diğer ucuna giderken.
Ayakları gözükmüyor.
Elindeki cetveli arada tahtadaki formülü göstermek için kullanıyor.
20'li yaşlarda olduğunu tahmin ettiğim sarışın, kıvırcık saçlı çocuk ise bir sandalyeye oturmuş elleri yana sallanır şekilde, adının Peripus olduğunu sonradan öğrendiğim kırmızı pelerinliyi dinliyor ağzı açık bir şekilde.
Ben de istemeden kulak misafiri oluyorum konuşulanlara.
Tamam yalan söyledim.
Çok merak ediyorum neler konuştuklarını.
Konuşulanları duyabilmek için anfinin en arkasında can çekişiyorum.
Arada duyabildiğim bir kaç kelimeyi yıldızlı not defterime yazıyorum.
Neden? diye sorarsanız.
Bilmiyorum.
İçimden bir ses anlatılanların çok önemli olduğunu söylüyor.
Ondandır ki kendimden geçmişcesine not alıyorum.
Sonra bir ara kafamı notlardan kaldırıp onlara doğru bakıyorum.
Ve donup kalıyorum.
Karşımda bir ayna olsa şuanda bakabileceğim,
büyük ihtimal şok halindeki beni gördüğümde korkacaktım.
Kıpırdayamıyorum.
Gözlerim gördüklerine, kulaklarım ise duyduklarına inanamıyor.
Neyse bütün bunlar 20 saniye içinde olup bitiyor.
İyi ki de böyle oluyor.

Gördüğüm manzarayı anlatmak istiyorum size.
Biraz önce bahsettiğim kırmızı pelerinli adam iki tane olmuş.
Sarışın kıvırcık saçlı çocuk da iki tane.
Yani toplam dört kişi var şuanda karşımda.
Ama ikisi daha renksiz ve saydam.
Diğer ikisi ise sandalyede ölü gibi hareketsiz duruyor.

Kırmızı pelerinlilerden renksiz olan konuşmaya başlıyor ardından.
Çaylikus sana anlatmak istediğim şudur ki;
sen bir tane değilsin. ( o sırada yan sandalyelerde oturan ikiliyi işaret ediyor.)
Kimse bir değil.
Karmaşalar yaşamanın sebebi budur.
İkisin sen.
Ama bir içinde iki.
Yani biz 1+1=Büyük Bir'iz.
Bu formülü aklından çıkarma.
Şimdi yapman gereken bunları sende buluşturup uyumlu olmalarını sağlamak.
Uyumlu olur, çatışmazlarsa her şey yolunda demektir.
Karışıklık olmaz.
Ama ikisi de bildiğini okumak ister ve anlaşamazlarsa vay haline.
İşte durum bundan ibaret.

Zil çalıyor o sırada.
Zilin sesiyle ben de kendime geldim ama hala masanın altında sessiz bir şekilde oturuyorum.
Buarada Çarlikus ve Peripus tekrar iki oldular.
Ve amfiden çıktılar.

Kont Basva

2009-01-05T00:32:00.000-08:00

Dev dünya haritasının karşısına geçti.
Gittiği son ülkeyi de işaretledi.
Ruhu gibi rengarenkti haritası da.
Telefonu eline aldı.
Gitme vakti gelmişti yine.
Gittiği hiçbir yerde bir haftadan fazla kalmazdı haksızlık olmasın diye o ülkeye.
Ait olma ve sahip olma duygusunu öldürmeyi öğrenmişti.
Zaten ilk ders bu değil miydi?
Hiçbir şey senin değil sen de kimsenin değilsin.

Bu cümle ilk çınladığında kulağında İngiltere'de Kont Basva'nın yanında çalışıyordu.
Kont Basva astronomiyle yakından ilgili olduğu için Bashiva'ya yaptığı her çalışmada destek oluyordu.
1824 yılının en soğuk günlerini yaşıyorlardı o sıralar.
Basva 250. yaşını kutlamak için Babilague Şatosunda görkemli bir balo vermeye karar vermişti.
Ama mutlu değildi.
Yıllar ilerledikçe sabırsızlığı ve siniri daha da artıyordu.
Kan bile artık onu mutlu etmiyordu.
Hatta tiksindiriyordu bu zavallı ölümlülerin kanı onu.
Bu zayıf yaratıkların kanından başka bir şey olsa onu tercih edebileceğine yemin ederdi.
Nasıl olur da her şeye sahip olduğunu ve onu sonuna kadar kendisininmiş gibi sömürebileceğini sanan bu zavallıların kanlarına muhtaç olabilirdi.
Bu haksızlıktı.
O gitmek istiyordu onlar ise sonsuza kadar kalmak istiyorlardı komik bir şekilde.
Gidebilmek için dünyanın sonunun gelmesini beklemekten başka şansı yoktu.
Bu nedenle astronomi adına yapılabilecek en küçük bir gelişme için bile gözünü kırpmadan bütün servetini harcayabilirdi.
Onlar çok şanslı Bashiva bunu nasıl anlamazlar? demişti gezegenlerin dizilişi hakkında yaptıkları bir tartışma sırasında.
Zamanı gelince gidecekler.
Biz ise hep burdayız.

145 yıl geçmişti bu sözlerin üzerinden.
Eski günleri hatırlamak hüzünlendirmişti onu.
Bir bilet aldı ve kaldığı yerden devam etti yolculuğuna.

Tiktak

2008-12-26T04:18:00.000-08:00

Kendini iyi ifade ederdi ama.
Bu sefer yetmiyordu kelimeler,
anlatmak istediklerine.
Her kelimeyi kullandığına emindi.
Araştırmaya başladı yeni kelimeler.
Sonunda anladı ki sorun kullanamadığı kelimeler değil kullandıklarıydı.
Duvarda asılı olan resimdeki ağaçtı.
Resme bir kez bakan çok net görürdü.
Yaprakları, dalları anlatıyordu her şeyi.
Anlatıyordu onu.
Sonra aldı kalemi eline.
Yanına kendisine benzeyen 99 tane ağaç daha çizdi.
Evet şimdi oldu dedi.
Zor seçiliyordu artık.
Sıra kelimelere gelmişti.
Aldı silgiyi eline kelimelerini silmeye başladı.
Sildikçe görünmez olmaya başladı.
Yok oldu sonunda.

Kleo

2008-12-16T03:36:00.000-08:00

Masallarda yaşayan bir kız varmış.
Ama maddesel dünyaya dönebilme yeteneğine de sahipmiş.
Ara sıra gelirmiş dünyaya sonra tekrar gidermiş masallarına.
Ve hayatı masallardaki gibi olsun istermiş.
Arkadaşları ona " Arada Sıkışmış Ruh " derlermiş.
Nasıl mı?
Bütün ruhların dünya hayatını yaşamak için sıra bekledikleri yerde, o da sabırsız bir şekilde beklermiş sırasının gelmesini.
Yaşlı ruhların geri döndüklerinde şöminenin başında şarap eşliğinde anlattıkları maddesel hayatı hep merak edermiş.
En kıdemli ruh olan Jean, onun bu sabırsızlığını farkedermiş ama bir şey diyemezmiş.
Saçlarını okşayıp, " tamam Kleo yakında sen de göreceksin " der ve gülümsermiş.
15 milyon kozmik yılın ardından gitme zamanı yaklaşmış.
10. sıraya gelmiş Kleo.
Heyecandan yemek yemeyi bırakmış, kimseyle konuşmaz olmuş.
En sonunda dayanamamış ve ön sıralara geçmiş.
Bu durumu farkeden Ruh'u Şad ona çok kızmış ve Ruhlar Heyetine durumu bildirmiş.
Ve oy birliğiyle "dünyaya gitmesine ama hiçbir zaman kendisini oraya ait hissetmemesine" karar vermişler.
Cezası kesinleşmiş.
Sabırsız davranıp ön sıralara geçmekten 60 yıl " Arada Kalma Cezası " almış.
Kleo o sırada anlamamış bu kararın anlamını.
Ama şimdi çok iyi anlıyor.

Fotoğraf Makinesi

2008-12-05T03:34:00.000-08:00

Prof. Derdinuos'tan aldı fotoğraf makinesini.
Çok mutluydu.
Biraz pahalıya patladı ama olsun dedi içinden.

Profesörün sözlerini tekrarlıyordu kafasında.
"Unutma. Sadece bir kere basacaksın deklanşöre. Yoksa dünyadaki bütün insanları hapsedersin bu görüntüye. "

Çok mutluydu.

Eve geldiğini bile farketmemişti.
Mutluluktan.

Zile bastı. Frederic her zamanki gibi geç açtı kapıyı.
İşten geç gelmiş uyuyormuş beyefendi.
Başına neler geleceğini bilmiyor tabi diye düşünürken mutfağa gitti ve son kez kontrol etti makineyi.

İçeri geldi.
Son kez öptü Fred'i.

En güzel açıyı yakalayacak şekilde ayarladı makineyi ve deklanşöre bastı.
Bu sırada şaşkınlıkla onu izliyordu Fred.

"Ne yapıyorsun hayatım?" dedi.
Hiçbir şey demeden yanına geldi.
Ve " gülümse" dedi.

O anda her şey durdu.
Oda bomboştu.
Sadece fotoğraf makinesi vardı.
Ve çektikleri son görüntü.

Fred ekrana yapışmış bir şekilde " kurtarın beni buradan! " diye bağırıyordu.
Sigarasını yaktı ve Fred'in bu halini kahkahalarla izlemeye başladı.

Artık sonsuza dek bir arada olacaklardı.
Prof. Derdinuos'un sihirli makinesinin içinde.

Beyaz

2008-12-03T04:53:00.000-08:00

Beyazın içinde yürüyordu.
Sonsuz bir beyazlık ama.
Diğer bütün renkleri yutan bir beyaz.
Yürümeye devam etti nereye gittiğini bilmeden.
Yürüdükçe beyaz olmaya başladı.
Beyaz oldukça huzura kavuştu.
" Bugünlük bu kadar yeter " diyerek Beyaz Oda'dan çıktı.
Yatağına uzandı.
Ve uykuya daldı.

Kanadalı Japon

2008-12-02T02:30:00.000-08:00

Japonca "merhaba" dedi, yan koltukta oturan kadına.
Ama japon şok bir ifadeyle bakıyordu yüzüne.
" Konichiwa" dedi tekrar kadının duymadığını düşünerek.
Kızgın bir şekilde almanca bir şeyler söylemeye başladı japon.
O da almanca karşılık verdi kadına.
Bu defa da fransızca konuşmaya başladı kadın.
O anda kadında bir tuhaflık olduğunu anladı.

Çantasından çıkardığı kitabı okumaya başladı.
Salvador Dali'nin Saklı Yüzler adlı kitabını.
Kadın bir hışımla elindeki kitabı aldı.
Ve kitabın arka kapağındaki yazıyı okuduktan sonra gülerek ispanyolca bir şeyler söylemeye başladı.
O da kadına gülümsedi.
Bu şizoyla 10 saat yol nasıl çekilir? diye düşünüyordu o sırada.
Kadının vereceği tepkiyi tam olarak tahmin edemediği için kitabı da geri isteyemiyordu.
Nasıl olsa türkçe bilmediği için geri verecek psikopat diye düşünürken gülmesine engel olamadı.
Ama kadın kitabı okuyor gibi gözüküyordu.
Yok artık bu kadar da olamaz diye geçiriyordu içinden.
Türkçe de biliyor olamaz.

Yarım saat olmuştu uçağa bineli.
Japon kadın birden " buldum " diye bağırdı.
O kadar bağırdı ki hostes yanlarına kadar gelip, bir sorun olup olmadığını sordu.
Biraz önce ruh hastası gibi davranan o değilmiş gibi hostese gayet düzgün cevaplar vermeye başladı.
Yok efendim eli sıkışmış da, çok özür dilermiş de.
Japonun yüzüne hayretle bakıyordu.
İsminin Onakoma olduğunu söyleyen kadın biraz önce vermiş olduğu rahatsızlıktan dolayı özür diledikten sonra konuşmaya başladı.
Broadway'deki Winter Garden Tiyatrosu'nda 1 hafta sonra gösterime girecek olan oyunda; paniğe kapıldığında 15 dili aynı anda konuşmaya başlayan Alannah adlı Kanada Vatandaşı japon bir kadını canlandırdığını, bu nedenle ara sıra bu şekilde denemeler yaptığını söyledi.
Bu açıklamadan sonra çok rahatlamıştı Pepe.
Kadına döndü ve yüzüne sert bir şekilde yumruk attı.
Burnu kanamaya başladı Onakoma'nın.
Sonra dönüp hiçbir şey olmamış gibi özür diledi.
Bütün uçak şoktaydı.
Pepe'yi kadının yanından zor uzaklaştırdılar.
Bir şeyler sayıklıyordu.

Japon ölmeli.
Ölmeli.

Bir türlü sakinleştiremiyorlardı.
Sonunda bağlamak zorunda kaldılar.
10 saat sonra New York'taydılar.

48 saat önce.
Pepe:
"İlaçlarımı almayı unutmuşum
2 gün içmezsem bir sorun olmaz herhalde."

Aurora

2008-11-25T02:51:00.000-08:00

" Nasıl olur da yaratmanın hazzına, taklitçiliğin hiçliğini tercih edersin ey insanoğlu" dedi Aurora.
Ve gözlerini kapadı.
Gözlerini kapadığı an gündüz gece oldu.
Sinirlendiği zaman hep böyle yapardı.
Ceza olarak gözlerini kapatacaktı 6 ay.
İnsanlığı gündüzsüz bir 6 ay bekliyordu.
Evet.
Gündüzsüz bir 6 ay.

(Hiçlik 2)

Kalabalık Sahnesi

2008-11-25T02:46:00.001-08:00

Yönetmen " Kalabalık sahnesi için bile fazla hiç " dediği anda, şimşekler çaktı oyuncunun kafasında.
Patlama sesi ardından gelen,
bembeyaz ve gözleri kör eden bir ışık sardı etrafı adeta.
Sanki yıllardır bildiği ama kendine bile itiraf edemediği gerçekler yüzüne çarpıyordu.
"Artık her şey olmanın vaktidir" dedi.
Ve 2 dakika sonra "her şey"di.

(Hiçlik 1)

Alexandra

2008-11-24T05:56:00.000-08:00

Uzun zaman olmuştu,
gerçek bir çocuk görmeyeli.
IQ su Einstein ile yarışmayan,
her söylenen söze bir yanıtı olmayan,
hayatla yeni tanıştığı için algılayamadığı bir sürü konu olan bir çocukla karşılaşmamın
imkansız olduğunu düşünmeye başlamıştım ki,
Alexandra ile tanıştım.
The Fall filmindeki küçük kız.
Roy ona "Ruhumu kurtarmaya mı geldin ?" dediğinde, ne demek istediğini anlamadı.
O an kalbime girdi.
Alexandra'yı evlat edinmek istiyorum.
İlgililere duyurulur.

Mariana Çukuru

2008-11-24T03:39:00.000-08:00

Yıl 2009.
4 değerli bilim adamı yıllardır üzerinde çalıştıkları araştırmanın son aşamasına geldiler.
Geldiler ama yine de tedirginler.
Nasıl olmasınlar ki.
Bu çalışmadan sonuç alırlarsa yer yerinden oynayacak.
Her şey tahmin ettiğimiz gibi giderse,
var olduğu sanılan gerçeklerin yerini, bizim gerçekliğimiz alacak dedi Real.
Bizim gerçekliğimiz.
Real bu cümleyi kurduğunda,
gülmeye başladılar.
20 yıldır bu anı bekliyorlardı.
Gülmek haklarıydı.
Rahatlamışlardı.
O çukura girip herkese göstereceklerdi, gerçeğin aslında aşağıda olduğunu.
Saat:19.00 Mayıs 2009
Hava sıcaklığı:3 derece
Siyah helikopter çukurdan çıkasıya kadar onları bekleyecek.
Mariana Çukuru'ndan.
Bütün dünya onları izliyor.
Belirlenen saatte çıkmazlarsa helikopter onları almadan gidecek.
Anlaşma bu şekilde yapıldı.
Ama tahmin ettikleri sonuçlarla çıkarlarsa,
dünya artık çok farklı bir yer olacak.
Birbirlerine şans dilediler.
Ve sonsuz boşluğa atladılar.
Ardından büyük bir sessizlik.

Büyük Kırmızı

2008-11-17T04:23:00.000-08:00

Birden durdu.
Bütün gözler üzerindeydi.
Herkes bir sonraki adımı merak ediyordu.
Meraklı bakışlar onu daha çok heyecanlandırıyordu.
Kalbi artık yerinde durmak istemiyordu.
"Bedeni terkedebilir mi acaba?" diye düşünürken kalbine bakıyordu.
Sonra herkesin beklediği şey gerçekleşti.
Bir çıtırtı sesi duyuldu.
Kalp, göğüs kafesinden çıkıp havada asılı kaldı.
Ama hiç kan yoktu.
Sadece büyük kırmızı, meydandaki insanlara bakıyordu gülümseyerek.
Gözler odaklanmıştı ona.
Herkes ne diyeceğini merak ediyordu.
Ağzından çıkacak tek bir söz için her şeylerini verebilirlerdi.
Ama kırmızı sessizdi.
Sessizliği özlemişti.
Gözlerini kapatıp bunun tadını çıkardı.
Özgürdü artık.
Bundan daha güzel bir cevap olabilir miydi?

Masal

2008-11-13T03:59:00.000-08:00

Ofis Michel Fugain'in Une Belle Histoire şarkısıyla çınlıyordu.
3 ay arayla değiştirdiği saçları,
yeni bir geçiş dönemini simgeliyordu sanki.
"Evet ruhumun tam istediği gibi olmuş" diye geçirdi içinden.
Beyaz bebek yakalı, siyah mürebbiye elbisesini ve topuklu ayakkabılarını giydi.
18 yıllık bir evliliği bitirmeye gitti.

Issız Adam

2008-11-09T12:05:00.000-08:00

Sinemadan çıktı, hızlı adımlarla yürümeye başladı.
Nereye gittiğini bilmiyordu.
Bir önemi de yoktu zaten nereye gittiğinin.
Ara sokaklarda dolaştıktan sonra kitabevine uğrayıp dört tane kitap aldı.
Biraz daha iyi hissediyordu şimdi kendini.
Sakinleştirici etkisi vardı bu kitapların.
Her zaman yaptığı gibi hepsini aynı anda okumaya başlayacaktı.
En büyük zevki buydu.
Birinden sıkılınca diğerine geçecekti.
Kitaplar bitesiye kadar bu böyle devam edecekti.
Ama bugün kitaplar bile tam olarak sakinleştiremiyordu onu.
İzlediği filmin etkisindeydi hala,
Çağan Irmak'ın Issız Adam adlı filminin.
Bu film hayatına girmiş olan ıssız adamları anımsamasına neden oldu.
Kesin kulakları çınlıyordur şimdi hepsinin diye aklından geçirdi.
Başta onları anlamamıştı.
Sonra anladı.
Anladıkça onlar için üzüldü.
Hiçbir zaman hiçbir yere ait olamayacaklardı.
Vatansız bir insan gibi oradan oraya sürükleneceklerdi.
Her zaman başkalarının hayatlarını, mutluluklarını izleyeceklerdi.
Bir sigara yaktı.
Her zaman kalbine dokunmayı başaran böyle filmler ve bu filmleri yapan böyle güzel insanlar olduğu için çok şanslı olduğunu düşündü.
Çünkü böyle anlarda yaşadığını hissediyordu.

Un giorno perfetto

2008-11-03T03:31:00.000-08:00

Pembe, kırmızı,mavi,mor,yeşil,sarı renkleri seçilebiliyor.
O kadar güzel süzülüyor ki
Keske ben de onunla ucabilsem diye aklından geciriyor.
Gözlerini uçurtmadan hiç ayırmıyor.
Bir an ayırsa yok olup gideceğini düşünüyor.
Herkes gibi onun da gidebileceğinden korkuyor.
Ama izin vermeyecek gitmesine bu sefer.
Uçurtmayla beraber oradan oraya koşuyor.
Bu sırada gözlüğünü düşürüyor.
Ama umursamıyor.
Tombik yanakları koşmaktan kıpkırmızı oluyor.
En sonunda anneannesi çağırıyor.
Eve gitme vakti geldi.
Annesi ve ablası bekliyor yemeğe.

Anneannesine dönüp " artık büyüdüm mü?, bak uçurtmayı uçarabildim" diyor gülümseyerek.

Ferzan Özpetek'in Un giorno perfetto (Mükemmel bir gün) adlı filmini izledikten sonra aklıma gelen ilk görüntü.

Bu görüntünün oluşmasına herhalde filmin en etkileyici repliği neden oldu.

" Herkes hayatında en az bir kere uçurtma uçurmalıdır. Yoksa büyüyemez"

Çok mutluyum.

Çok.

Sinema Salonum

2008-10-31T03:05:00.000-07:00

Büyük bir sinema salonu ama çok büyük.
Tekli, İkili ve dörtlü koltuklarla dolu ama bu koltuklar düzgün bir sekilde yerleştirilmemiş.
Yan yana değil, çarprazlama yerleştirilmiş.
Kimse sinema perdesini görmekte zorlanmıyor.
Çünkü bu koltuklar aşağı yukarı doğru istenildiği gibi ayarlanabilen koltuklar.
Önünde uzun boylu ,bonus saçlı biri görmeni mi engelliyor?, basıyorsun kırmızı düğmeye koltuk yükseliyor.
Koltuklar yan yana ve arka arkaya yerleştirilmediği için senin yükseltme işleminden diğer izleyicilerin etkilenme olasılığı çok az.
Diyelim sorun çıkarmaya müsait bir izleyiciyle karşılaştın.
Depresyona yeni girmiş bir kadın olabilir mesela.
Koltuklara sinir olmuş.
Kocasına devamlı söyleniyor.
" Niye beni buraya getirdin?, bu koltuklar niye böyle?, ben yüksekten korkarım vs." bıdı bıdı bıdı adamın başının etini yiyor ve bu sesten sen rahatsız mı oldun?
Basıyorsun yeşil düğmeye, salonun gökyüzüne bakan tavanı açılıyor.
Şimdi tek yapman gereken üstünde kuru kafa olan siyah düğmeye basmak.
Kadın koltuğuyla beraber sinemanın dışında bulunan yatağın üstüne düşüyor.
Herhangi bir zarar görmediğine dair garanti verebilirim.
Koltuklar bildiğin koltuk değil.
İçi suya benzer kimyasal bir bileşimle doldurulmuş oynak koltuklar.
Süper rahat.
Aman allahım kolan mı bitti?
10 dakika araya da çok var.
Napacaksın?
Basacaksın mavi düğmeye, içecekleri gösteren bir tablo çıkacak.
O tabloda gözüken içeceğin altındaki numaraya basacaksın.
Kolan anında elinde.
Şimdi filmine konsantre olabilirsin.

Elma Şekeri

2008-10-28T06:46:00.000-07:00

Kocaman bir masa.
Dikdörtgen.
Bir ucunda bir kız çocuğu.
Diğer ucunda bir erkek çocuğu.
Ortada bir elma şekeri.
Masadan kalkmadan onu almaları gerekiyor.
Her yolu deniyorlar.
Kız bir ara attığı oltayla elma şekerine değiyor gibi oluyor.
Ama o da ulaşamıyor.
En sonunda vazgeçiyorlar ve çantalarından çıkardıkları nutellaları yemeye başlıyorlar.
Dana sonra birbirlerine el sallayıp, odanın her iki köşesinde de bulunan kapılardan çıkıp gidiyorlar.

Balon

2008-10-21T04:36:00.000-07:00

Fonda j'y suis jamias allé çalıyor.
Amelie filminden hatırlayabilirsiniz.
Herkes dansediyor.
Müziği duyan.
Kocaman bir balonun içinde dansediyoruz.
Üstümüzden gökkuşağı geçiyor.
Sonra gökyüzüne doğru uçmaya başlıyor balon.
Ama kimse farketmiyor.
Balon uçarken dışardaki insanları da içine çekiyor.
Gitgide büyüyor herkes.
Balon da büyüyor.
Bütün dünyayı yutuyor sonunda balon.
Dünya balon oluyor.

İyi uykular

2008-10-21T02:46:00.000-07:00

Öğrendik sonunda.
Tepkisiz olmayı.
Sanki sinirleri alınmış herkesin.
Suratlarında anlamsız bir gülümseme.
Dünya yansa kimsenin umrunda değil.
Dese birisi çıkıp " arkadaşlar 2 gün sonra dünya yok olacak, buyrun şu taraftan marsa gidiyoruz."
" Sıcak olur mu orası?, bir dakika güneş kremimi alıp geliyorum " olacak cevapları.
Koyun olmayı sever olmuş herkes.
Biri çalsın ıslık yönümüzü bulalım mantığında yaşıyoruz.
Beynimizi yormayalım sakın.
İyi uykular.

Teta

2008-10-20T05:52:00.000-07:00

Uyumak üzereydi.
Gözlerini kapadığı an ,aynı rüyayı tekrar görmeye başladı kaldığı yerden.
Kendini zorlayarak tekrar uyandı.
Telefonunu aradı, yatakta bir yerde olması gerekiyordu.
Saat 4'ü geçmişti bile.
Göz kapakları ağırlaşmaya başladı.
Hayır uyuyamazdı.
Aynı rüyayı görmek istemiyordu.
Ama daldığı an tekrar rüya görmeye başladı.
100. kez.
Tam olarak rüyanın konusunu hatırlamıyordu.
Bağırmaya başladı.
Kimse onu duymuyordu.
Sabaha kadar süren bu eziyetten sonra uyandı.
Çok yorulmuştu.
Beynindeki hangi dalgaların buna neden olmuş olabileceğini düşündü.
En sonunda teta ve deltada karar kıldı.
Evet her şeyin sorumlusu onlardı.
Şunları kontrol etmeyi bir öğrense, yaratıcı düşünceyi istediği zaman ortaya çıkarabilecekti.
Şans diledi kendine.
Ve işe gitti.

Durdurdu

2008-10-17T04:31:00.000-07:00

Durdurdu.
"Dur" komutuyla her şey durdu.
Özlemek durdu.
İstemek durdu.
Ağlamak durdu.
Resim bulanıktı artık gözünde canlandıramıyordu son halini.
Sonra kafasında beliren kısa yolları not etti masada bulduğu bir kağıda.
1) Senden büyük değil, aynısınız.
2) Abartma.
3) Birbiriniz için yaratılmadınız, sen yaratıyorsun her şeyi yani istemezsen o olmaz, dünya olmaz.
4) Kalbin hızlı atıyor diye önemli bir şey sanma, hormonların numarası.
5) Senin hayatın var.
6) Anlam yükleme*
Bu son yazdığı kısa yola yıldız koydu.
Çünkü her şey onun yüzünden oluyordu.

Bunları yazmasının ardından 3 asır geçti.

Artık anlam yüklemiyordu böylece kendinden parça kopmadı hiç.
Kopmayan parçalar birleşti, birleşti ve sakinleşti.

Dünyada bunu başarabilen tek insan olarak tarihe geçti.
Çünkü aşkı durdurmayı başarmıştı.

Kenjutsu

2008-10-16T05:35:00.000-07:00

"Ağustos mu yoksa temmuz mu daha sıcak olur?" sorusunu her yaz olduğu gibi bu yaz da sormuştu, sıcaktan bunaldıkları bir günde.
Her yaz verdiği cevabı tekrarladı sarışın ve gülmeye başladı.
"Ağustos"
Ama Sezen Aksu'nun küçük bir kopyasını andıran esmer yine reddetti bu cevabı.
Yani nasıl ağustos daha sıcak olabilirdi ki.
İçinde bulundukları ay temmuzdu ve sıcaktan nefes alamıyorlardı.
Aldığı cevaptan tatmin olmadığı her halinden belli olan esmer bence "temmuz" diye ısrar etti.
Gülme evresini geçmişlerdi artık ağlıyorlardı. Gerçekten." Bu krizi atlatmanın mutlaka bir yolu olmalı" diye düşünüyordu sarışın.
O sırada zil çaldı. Kendilerini toparlamaya çalıştılar.
Kapıyı açtıklarında beyaz saçlı ,sakallarını beline kadar uzatmış, pelerini andıran beyaz bir elbise giymiş, 80 yaşlarında ihtiyar bir adamla karşılaştılar.
Sarışın esmerle göz göze gelmemeye çalıştı. Tekrar bir gülme krizine girmekten korkuyordu çünkü.
"Buyrun" dedi kısık bir sesle. "Nasıl yardımcı olabilirim size"
İhtiyar tok bir sesle " Ben Noel Baba hanım kızım. Geçen yıl hediyeni vermeyi unutmuştum. Onun için geldim"
Kızlar daha fazla kendilerini tutumadılar ve gülmeye başladılar. Ama nasıl gülmek. Güldükçe garip sesler çıkarıyorlardı. Çıkardıkları sesleri duydukça kendilerinden geçmişcesine gülüyorlardı.
Adam bu duruma bir anlam verememişti. Tuhaf tuhaf kızların suratına bakıyordu.
En sonunda elini bohça şeklindeki kocaman çantasına soktu ve içinden büyük bir kılıç çıkardı. Tek hamleyle kızların kafalarını gövdelerinden ayırdı.
Daha sonra kılıcını çantasına koyup binadan uzaklaştı.

Ertesi gün bütün gazeteler bu olaydan bahsediyordu.

Savcılıkta verdiği ifadede “ Kenjutsu adı verilen dövüş sanatıyla yıllardır uğraştığını ama 2 gün önce evinin bahçesinde her zamanki çalışmasını yaparken, söz konusu kızların kendisinin yanına gelerek “ bu kılıcı kullanmak için fazla yaşlı değil misin moruk”şeklinde kendisine sözlü saldırıda bulunduklarını, bu nedenle çok sinirlendiğini ve kızlara, kılıcı nasıl kullandığını, onları öldürerek gösterdiğini” belirtmiş.

Ayna

2008-10-15T06:53:00.000-07:00

"Müziği hissediyorum"diye bağırmaya başladı.
Daha sonra çığlık atmayı bırakarak kulakları olduğuna şükretti.
Aynaya baktı kulaklarını sevdi.
Duyduğu için dua etti bir kez daha.
Dua ederken aynaya bakıyordu. O sırada gözlerinin kulaklarına kıskançlıkla baktığını farketti.
Haklıydı gözler.
Sevdiği hatta taptığı filmleri izlemesine yardımcı olan onlar değil miydi?
Gerçekten anladı haksızlık ettiğini.
Özür diledi.
Gözler gülmeye başladı.
Çok mutluydular.
İyi ki vardılar.
Biraz daha uzağa gitti ve tekrar aynaya baktı gülümseyerek.
Mucizevi bir şey oldu.
Büyüdü.

Dali

2008-10-15T02:13:00.000-07:00

Figueras'taki müzesini gördükten sonra kendisine olan hayranlığım bir kat daha artan Dali'yle tanışma fırsatım olsaydı keşke.

Özellikle Gala'ya olan aşkı beni çok etkilemişti.( Gerçek bir aşk olup olmadığı tartışılır ama ben gerçek olduğuna inanmak istiyorum)

Kazım Koyuncu'nun "Yalnız Acı" adlı eserini dinlerken aklıma Dali ve Gala'nın görüntüsü geliyor .Elele tutuşmuşlar, evlerinin bahçesinde dolaşıyorlar. Dali bıyıklarıyla oynarken, son resmini nasıl yetiştireceğini düşünüyor. Gala ise Dali'nin ellini sıkıca tutarak, ona her şeyin bir şekilde halledileceğini fısıldıyor.Dali, Gala ve Kazım Koyuncu üçlüsü beni görüyorlarsa şu anda çok eğleniyorlardır.:))

Guez'in Poisi

2008-10-14T06:15:00.000-07:00

"Ya ne diyeceğim sana benim içimde kocaman bir enerji var. Böyle ne yapsam enerjim bitmek bilmiyor. Yani yapmam gereken bir şeyler var da sanki ben baska işlerle uğraşıyorum. Asıl görevim bu değil gibi."

Dediği an farketmişti. Düşünmediğini kendi kendine. Guez de duyuyordu bu cümleleri.

Guez kim mi...

Kendisi m.ö. 320 de Milet şehrinde doğmuş İyonyalı bir düşünür. Ama hep düşünürmüş. Uyuması gereken zamanlarda bile düşünen büyük bir düşünürmüş.

Neyse yıl olmuş 2008 bizim Guez düşünmeyi bırakmış. "Artık poi çevireceğim, hem de ateşli poi" diyerek, 13 Ekim 2008 sabahında düşünmeyi bırakarak ilk cümlesini kurmuş.

İnternetteki bi siteden poi satın almış. Ve başlamış müzik eşliğinde poisini çevirmeye ama 2.saniyesinde büyük bir felaket yasanmış. Büyük düşünür Guez'in yıllardan beri uzattığı rapunzel şaçları yanmaya başlamış ateşin saçına değmesiyle.Guez yanarak ölmüş.

Ölmüş.

En çok da bu ölüme cümlelerin sahibi üzülmüş. Keşke demiş içimden düşünseydim de Guez ölmeseydi.

Gibi bir şeyler....

Çelişin Durun

2008-10-13T06:13:00.000-07:00

Çay,sigara,çay,sigara,kahve,sigara,sigara,sigara......
Yine bu saydıklarımla geçen bir gün.
Tiryaki miyim ondan bile emin değilim.
Emin olduğum hiçbir şey yok şu boktan hayatta.
Misal senin aşkından öldüğümü düşündüğüm bir günün akşamı benden 1000lerce km uzakta olmanı dileyebilirim.
Çelişkiler içinde geçmek zorunda olan bir hayat.
Bence bize verilmiş cezalardan biri bu. Evet evet. Kesinlikle. Hatta cezaların en büyüğü "çelişin ey insanlar" diye beddua etmiş zamanında bir cin bize.
Lanetlenmişiz yani.
O gün bugündür her şeyle çelişir durur olmuşuz.
Çelişmiyorum diyen biri varsa çıksın karşıma.

Gerçekten

2008-10-13T03:57:00.001-07:00

Aldığım bu karara kahkahalarla gülüyorum. Çünkü rüyalar olmadan yaşayamam ben. Kesin Ölürüm. Rüya görmediğimi anladığım ilk gün yemek yemeyi bırakırım, sonra da su içmeyi. En son olarak da nefes almaktan vazgeçerim. Gerçekten.

Bunu sana söylediğim ilk gün bana cok gülmüştün. O anda seni terk etmek istedim. Böyle arkamdan yalvarmanı izleyecektim zevkle.

Rüyalarıma kimse laf söyleyemez. Bu kişi "sen" olsan bile.

Yani uzun lafın kısası beni ayakta tutan rüyalarım ve hayallerimdir. Bunu sen de anlayacaksın zamanla. O zaman bana hak vereceksin.

Rüyanın Etkisiyle...

2008-10-13T03:36:00.000-07:00

Telefonu elime aldım. Bakıyorum boş boş ekrana. Dün çektiğim fotoğraftaki "ben" bana bakıyor gülümseyerek. Ben de ona gülümsüyorum.

Sonra ne kadar zaman geçti bu bakışmanın ardından tam olarak hatırlamıyorum.

Sonunda basıyorum senin isminin olduğu numaraya. Sesini duyar duymaz aslında o kadar özlemediğimi farkediyorum. Ama aramış bulundum ne yazık ki. Üf ya neyse artk 2-3 cümle kuruyorum zoraki. Sonra kapatıyorum. Yüzüne mi kapattım acaba diye 2 saniye kadar düşünüyorum. Ama 2 saniyeyi geçmiyor bu düşünme kısmı.

Bu rüyalar başıma dert olmaya başladı. O anda artık rüya görmemeye karar veriyorum.

Eldiven

2008-10-13T02:56:00.000-07:00

"Gelmeden arasaydın. Ben hatırlatırdım sana.Eldiveni.Çok rahatsız edici bi durum gerçekten eldivensiz gelmiş olman.Daha önce yüzlerce kez söylememe rağmen yine kendi bildiğini okudun. Bundan sonrası sana kalmıs. Herhangi bi terslik olduğunda bütün sorumluluk sende."

İşte en son böyle bir konuşma geçmişti senle aramızda Çin'e gitmeden önce. Gittiğinde ne hissettiğimi tam olarak hatırlamıyorum. Yorgunluktu herhalde en ağır basan duygu. Aslında yorgunluktan öte bir rahatlamaydı hissettiğim. İtiraf ediyorum. Çok rahatlamıştım gittiğinde hatta iyi ki gitmiştin hayatımdan.

Artık takmayabilirsin o eldivenleri.

Uyandım. Gördüğüm bu saçma rüyaya bir anlam yüklemeye çalıştım. Çalıştım. Bilinçaltımın bana ne demek istediğini anlamaya çalıştım.

Sonra vazgeçtim. Yüklemiyorum. Bırakıyorum.
Kahvemi içeyim seni arayacağım birazdan.
Özledim galiba.